miłe rzeczy: Polska

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polska. Pokaż wszystkie posty

25.5.21

Majowa niedziela z Tatrami w tle

"Kiedy jestem w górach nie istnieje świat zewnętrzny - zgiełk i pośpiech.

Jest tylko natura i życie razem z jej rytmem.
Ktoś może powiedzieć, że to tylko mój wymysł, bo przed życiem się nie ucieknie.
Zależy kto co nazywa życiem"
Piotr Morawski

Dzisiaj będzie krótko, konkretnie - ale za to bardzo pięknie i całkiem na bieżąco. Pokażę Wam Tatry z tegorocznej, majowej scenerii. To był idealny dzień i idealna pogoda na eksplorację gór, których białe ośnieżone szczyty widziałam już z miejsca naszego zamieszkania - mimo iż od Zakopanego dzieli mnie około 150 km. Często się zdarza, że przy dobrej i klarownej pogodzie, wychodzę na pobliskie skałki i góry mam prawie na wyciągnięcie ręki.

Tym razem wybieram opcję "face to face" i razem ze wschodzącym słoneczkiem ruszamy w stronę Zakopanego. Im bliżej, tym piękniej i wyraźniej zarysowują się górskie szczyty. Już sama jazda "zakopianką" wprawia człowieka w dobry nastrój, a to dopiero początek:)

28.1.21

Historia pewnej miłości z Wilanowem w tle:)

"Nie widziałam Cię już od miesiąca. I nic.

Jestem może bledsza, trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca.

Lecz widać można żyć bez powietrza"

M. Pawlikowska-Jasnorzewska

Oj, dosyć dawno mnie tutaj nie było i nie ukrywam, że troszeczkę się za Wami stęskniłam:):):) Wracam więc z bardzo treściwym postem, którego tłem jest jeden z piękniejszych w Polsce kompleksów parkowo-pałacowych - i nawet przez moment nie miałam wątpliwości, że historia jaką dzisiaj opiszę będzie miała wydźwięk typowo romantyczny. Dlaczego??? Ano dlatego, że ja również w bardzo romantycznym klimacie spędziłam w Warszawie jeden z listopadowych weekendów:)

A tak całkiem serio - od dawien dawna inspirował mnie wątek miłosny pomiędzy miłościwie nam panującym królem Janem III Sobieskim, a francuską arystokratką Marią Kazimierą d'Arquien, zwaną przez wszystkich Marysieńką. Już w szkole na lekcjach historii wszyscy słyszeliśmy o płomiennych listach pisanych przez tę namiętną parę.

Zanim jednak ich związek został oficjalnie przypieczętowany, upłynęło wiele wody w Wiśle - ale warto było czekać na miłość, której echo pobrzmiewa aż do współczesnych nam czasów. Niestety małżeństwa z miłości na szczytach władzy nie były zjawiskiem powszechnym. Można powiedzieć nawet, że wyjątkowym i takim właśnie chlubnym wyjątkiem jest historia namiętności łączącej jednego z największych królów w dziejach Polski i jego uroczej pochodzącej z Francji małżonki. Marysieńka zdobyła jego serce gdy miała zaledwie czternaście lat i chociaż w życiu Sobieskiego /zanim ją poślubił/ przewijało się mnóstwo innych kobiet ich miłość przetrwała do końca życia.

28.10.20

Rowerowo po ulicach Gdańska

"Architekt musi być prorokiem… prorokiem w prawdziwym znaczeniu tego słowa…

jeżeli nie widzi co najmniej 10 lat do przodu nie nazywaj go architektem"

Frank Lloyd Wright

Myślę, że spośród wszystkich polskich miast, które do tej pory odwiedziłam - spokojnie mogę już wytypować moje ulubione i założę się, że nie będę w tym wyborze odosobniona.

Po raz pierwszy odwiedziłam Gdańsk w wieku 12 lat, więc wiadomo jakimi kategoriami wizualnymi i estetycznymi kieruje się dorastająca nastolatka i chyba jedyną rzeczą jaką wtedy zapamiętałam była Fontanna Neptuna:):)

Hmm, zastanawiam się dlaczego przez wszystkie kolejne lata skutecznie omijałam Gdańsk. Sama nie wiem.... Jednak jedno wiem na pewno - wrócę tutaj tak szybko, jak będzie to tylko możliwe. Tym bardziej, że dzisiejsza wizyta również ma charakter ekspresowy, gdyż do Gdańska wpadamy zupełnie spontanicznie - przy okazji wakacyjnego pobytu na Kaszubach.

W zasadzie nasz plan zwiedzania ogranicza się wyłącznie do delikatnej, powierzchownej degustacji miasta, ale mam cichutką nadzieję, że w najbliższej przyszłości przyjdzie też czas na konkrety - bo przecież:

22.8.19

O tym jak polskie Malediwy zwiedzałam - kamieniołom w Gródku:)

"Małżeństwa bywają nieszczęśliwe nie z powodu braku miłości,
ale z powodu braku przyjaźni"

Selma Lagerlof

Jakiś czas temu całkiem znienacka i zupełnie przypadkowo moje "bystre oko" na portalu społecznościowym Facebook wypatrzyło bardzo ładne miejsce, o którym nigdy wcześniej nie słyszałam, a które tak naprawdę położone jest stosunkowo niedaleko ode mnie.
Jest to kolejny dowód na to, że niejednokrotnie człowiek podróżuje bardzo daleko, a bagatelizuje atrakcje znajdujące się tuż pod nosem.
Długi, sierpniowy weekend okazał się idealnym momentem na odwiedzenie Parku Gródek w Jaworznie, który zachwyca egzotycznymi widokami, turkusowym kolorem wody i nie bez przyczyny przez miejscowych nazywany bywa "polską Chorwacją".
Paradoksalnie, niszczycielka działalność człowieka spowodowała, że powstało jedno z najpiękniejszych miejsc w województwie śląskim. Stosunkowo niedawno /ponad 20 lat temu/ wydobywano tutaj dolomit. W latach 90-tych Zakłady Dolomitowe Szczakowa mocno podupadły, a kiedy w 1997 roku spóźniały się z zapłatą należności za zużycie energii elektrycznej - Górnośląskie Zakłady Energetyczne odcięły im prąd.

14.8.19

Z wizytą u państwa Lubomirskich w Łańcucie

"Podróżując przez świat i poszukując piękna, musimy nieść je ze sobą,
inaczej nigdy go nie odnajdziemy"
Ralph Waldo Emerson

Jakiś czas temu Tomasz Bednarek w programie "Zakochaj się w Polsce" z wielkim entuzjazmem opowiadał o zamku w Łańcucie i szczerze mówiąc ja również zapałałam wielką ochotą na odwiedzenie tej magnackiej rezydencji, żeby na własne oczy zobaczyć wszystkie atrakcje, o których wspominał nasz aktor-podróżnik. Rzeczywiście muszę przyznać mu rację - Łańcut robi ogromne wrażenie, chociaż ... spacerując wokół zamku na każdym kroku daje się odczuć intensywnie trwające prace remontowo- konserwatorskie.
Koniecznie za jakiś czas muszę wpaść z ponowną wizytą, żeby sprawdzić czy konserwator zabytków uczynił wszystko co w jego mocy, aby pałac błyszczał swoim dawnym blaskiem:)
Pierwotna rezydencja w Łańcucie w postaci wieży obronnej zbudowana została prawdopodobnie przez ród Pileckich i datowana jest na 2 połowę XVI wieku.
Poważna rozbudowa zamku według projektu autorstwa Macieja Trapoli nastąpiła w latach 1629-1641, kiedy właścicielem obiektu został wojewoda Stanisław Lubomirski - stąd często nazywany bywa Zamkiem Lubomirskich w Łańcucie. Został otoczony potężnymi fortyfikacjami bastionowymi, które uchroniły go przed zdobyciem przez Szwedów. W roku 1745 właścicielem zamku w Łańcucie został marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski.

25.1.19

Rekiny, płaszczki, motyle i krokodyle ... czyli Afrykarium we Wrocławiu

"Człowiek to jedyne zwierzę które się rumieni.
I jedyne, które ma za co"
Mark Twain

Kto z Was nie dotarł jeszcze do Wrocławskiego Ogrodu Zoologicznego koniecznie musi nadrobić zaległości. Ja uczyniłam to w zeszłym roku i bez cienia wątpliwości polecam to miejsce wszystkim osobom, a szczególnie rodzinom z mniejszymi oraz większymi pociechami:)
Co prawda nie jestem zwolenniczką przetrzymywania zwierząt w ich nienaturalnym środowisku, ale mam nadzieję, że dzięki temu procederowi - gatunki zwierząt, którym grozi zupełne wyginięcie mają szansę na przetrwanie.
Na zwiedzanie zoo trzeba przeznaczyć co najmniej jeden dzień, ponieważ jego gigantyczna powierzchnia oraz ilość atrakcji jest nie do wyczerpania.
Wrocławskie zoo jest najstarszym /1865 rok/ na obecnych ziemiach polskich ogrodem zoologicznym w Polsce. Powierzchnia ogrodu to 33 hektary. Pod koniec 2015 prezentowało ponad 10 500 zwierząt (nie wliczając w to bezkręgowców). Jest piątym najchętniej odwiedzanym ogrodem zoologicznym w Europie.
Na pewno większość z moich rówieśników doskonale pamięta program nadawany przez polską telewizję zatytułowany "Z kamerą wśród zwierząt". Jego pomysłodawcą był ówczesny dyrektor wrocławskiego zoo - dr wet. Antoni Gucwiński wraz se swoją żoną Hanną. Ależ to była atrakcja, kiedy zasiadało się przed TV i oglądało dzikie zwierzęta, egzotyczne ptaki węże, czy krokodyle. Uwielbiałam ten program.
W roku 2018 r. wrocławskie Zoo odwiedziło około 1,6 mln osób !!!
We wrześniu 2015 r. doszło tutaj do śmiertelnego wypadku, kiedy tygrys sumatrzański zaatakował opiekuna sprzątającego wybieg.

21.1.19

Z ulic Wrocławia prosto na pole bitwy - Panorama Racławicka

"Być zwyciężonym i nie ulec to zwycięstwo,

zwyciężyć i spocząć na laurach to klęska"

J. Piłsudski

We Wrocławiu spędziłam tylko jedno czerwcowe popołudnie, ale to w zupełności wystarczyło, żeby miasto zauroczyło mnie na maksa. Jestem przekonana, że jeśli kiedyś wrócę tutaj ponownie - zaszczepione dzisiaj uczucie wybuchnie ze zdwojoną siłą i na pewno się w nim zakocham:)
Akurat tego dnia na wrocławskim rynku odbywał się Jarmark Świętojański, który organizowany jest między 18 maja a 25 czerwca, więc atrakcji naprawdę nie brakowało. Nie tylko dla ducha, czy oka, ale przede wszystkim podniebienia. Stoiska kupców" były wyposażone we wszelkiego rodzaju smakołyki.
Wróżby, czary, tajemnicze znaki - to tylko część z tego, czego można się spodziewać w Noc Świętojańską obchodzoną 23/24 czerwca. Jest to bowiem zaczarowana noc, kultywowana dawniej wśród Słowian jako święto ognia i wody. Najważniejsze obrzędy związane były z rozpalaniem ognia i zanurzaniem się w wodzie. Sobótka, zwana też nocą świętojańską, była również świętem miłości oraz płodności. Nieraz gorszono się nią, zakazywano jej z ambon, bo aż wrzała od tańców przy ogniskach, nieprzyzwoitych śpiewek, zalotów oraz zabobonów.
Odpowiednie powitanie lata miało zapewnić pomyślność zbiorów, dobrą pogodę i obfitość plonów. Jednocześnie młode dziewczęta i chłopcy wróżyli sobie, jakie powodzenie w miłości przyniesie im gorące lato. Sobótkowe obrzędy musiały zaczynać się przy ognisku. Jedno większe lub kilka małych ognisk musiało być rozpalonych ze świeżego drewna, nad brzegiem rzeki lub na szczycie wzgórza. Wokół ognia tańczono, śpiewano i odprawiano magiczne obrzędy przez całą noc. Tradycyjnie skakano przez ogień w wieńcu lub opasce zrobionych z ziół, co miało chronić przed duchami, demonami, czarownicami oraz chorobami.

18.4.18

Dwa zamki połączone jedną legendą - Bobolice i Mirów

Moi Drodzy, nie wiem jak Wy reagujecie na pojawienie się tegorocznej pięknej i tryskającej zielenią wiosny, ale przypuszczam że u Was sytuacja wygląda podobnie jak u mnie. Pierwsze ciepłe promienie słońca oraz budząca się do życia przyroda powodują, że nawet przez moment nie potrafię usiedzieć w jednym miejscu i ciągle gdzieś mnie gna:)

Tym razem pognało mnie do Bobolic oraz Mirowa, gdzie po sąsiedzku na dwóch oddalonych od siebie wzgórzach wznoszą się XIV-wieczne zamki, które już od dawna planowałam odwiedzić.

Jak to zazwyczaj w literaturze bywa - z zamkami wiążą się przeróżne legendy. Nie inaczej jest również w tym przypadku. Dawno, dawno temu żyli sobie dwaj bracia, z których jeden władał zamkiem w Bobolicach a drugi w Mirowie. Bracia byli ze sobą bardzo zżyci i nie mogli się bez siebie obejść. Pewnego razu przybył posłaniec królewski i wezwał władcę Bobolic do wzięcia udziału w wojnie na Rusi. Drugi brat postanowił o chlebie i wodzie oczekiwać na jego powrót. Ten - nie dość, że wrócił z wielkimi skarbami, to jeszcze przywiózł ze sobą piękną dziewczyną, w której zakochał się i pan Mirowa. Skarbami się podzielili, ale o tym kto poślubi dziewczynę miało zadecydować ciągnięcie losu. Wygrał brat z Bobolic. Od tej pory braterska miłość się skończyła. Pan Mirowa nie dawał za wygraną, tym bardziej że dziewczyna pokochała właśnie jego. Gdy władca Bobolic opuszczał zamek, jego żona i brat spotykali się w podziemiach łączących oba zamki.

3.10.17

Raj dla fotografów, czyli Zamek w Mosznej

Jeśli w dziedzinie fotografii istnieje jakaś kategoria określająca stopień atrakcyjności danego obiektu pod względem fotogeniczności, to Zamek w Mosznej z całą pewnością znajduje się w ścisłej czołówce. W tym miejscu w ogóle nie opłaca się chować się aparatu. Nieważne z której strony staniesz i w którą się odwrócisz - zawsze zrobisz ładne zdjęcie.

Nawet dla niezbyt wprawnego oka fotografa, ten anturaż zawsze wychodzi dobrze.
Po prostu stajesz w parku zamkowym - pstryk i gotowe:)

Zamek w Mosznej chodził po mojej głowie od momentu kiedy po raz pierwszy zobaczyłam go na fotografiach, czyli jakieś cztery lata temu.

Wiem, że u ludzi wywołuje on różnorodne reakcje /niekoniecznie pozytywne/. Niektórzy twierdzą, że jest zbyt kiczowaty i przerysowany, ale ja wiem swoje i zdania nie zmienię.

Mnie osobiście zamek wraz z otaczającym go parkiem - zachwycił i oczarował.

6.7.17

Park Miniatur Sakralnych w Częstochowie

Jak myślicie, czy w ciągu jednej godziny przeciętny człowiek jest w stanie zwiedzić kilkanaście najważniejszych i najbardziej znanych katedr, bazylik oraz kościołów w skali światowej?

Oczywiście, że tak - pod jednym warunkiem. Budowle te muszą występować w skali mikro.

Jeśli chcecie podobnie jak ja, w przeciągu jednej godziny odbyć podróż do Portugalii, Meksyku, Włoch, czy Hiszpanii - koniecznie zajrzyjcie do Parku Miniatur Sakralnych znajdującego się w Częstochowie.

Trafiłam tutaj zupełnie przypadkowo, załatwiając pewną ważną sprawę w okolicy. Jak się okazuje zawsze można połączyć przyjemne z pożytecznym, co od jakiegoś czasu staram się wprowadzać w swoje życie:)
Zapraszam Was zatem do odwiedzenia najpiękniejszych budowli sakralnych Europy i nie tylko.

25.8.16

Magnacka rezydencja w Pszczynie

Pszczyna chodziła po mojej głowie już od jakiegoś czasu, aż w końcu w pewien sierpniowy weekend - udało się "myśl przekuć w czyn".
Tym bardziej, że tak naprawdę położona jest niezbyt daleko od mojego miejsca zamieszkania i zupełnie nie rozumiem jak mogłam dopuścić do takiego zaniedbania żeby do tej pory nie odwiedzić tej pięknej, śląskiej rezydencji, która już z zewnątrz prezentuje się niezwykle okazale, a wewnątrz wręcz oślepia bogactwem i przepychem.
Nie będę Wam szczegółowo opisywać jej burzliwej, długiej i niezwykle ciekawej historii, ponieważ wszystkie szczegółowe informacje znajdziecie w internecie, a znając mój zapał pisarski - gdybym w pełni rozkręciła skrzydła - przeczytanie tego posta zajęłoby dłuższą chwilkę:))
Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym tu i ówdzie nie wtrąciła paru słów, dotyczących zwiedzanego przez nas Zamku.

Już na samym początku szczerze zachęcam Was do odwiedzenia tego urzekającego kompleksu pałacowo-ogrodowego, gdzie oprócz niesamowitych wnętrz, znajduje się piękny i gigantyczny park o powierzchni 156 ha.
Zamek w Pszczynie to dawna rezydencja magnacka powstała w XI lub XII wieku, wzniesiona przez książąt piastowskich jako strażnica przy szlaku handlowym łączącym Morawy z Rusią Kijowską, a także pełniąca funkcję myśliwską.
Od tego czasu wielokrotnie przebudowywana. W Średniowieczu Zamek był własnością książąt opolsko-raciborskich, książąt opawskich i cieszyńskich.
W latach 1548-1765 należał do śląskiego rodu Promnitzów, a w 1765-1847 książąt Anhalt-Kothen Pless. Od 1847 r. przechodzi w ręce książąt Hochberg von Pless z Książa, którzy dokonali jego przebudowy, na skutek której uzyskał on swój obecny kształt architektoniczny w stylu neobarokowym.

6.2.16

Iwonicz Zdrój - czyli z życia kuracjusza

Tak się jakoś złożyło, że w zeszłym roku zimą znalazłam się w Iwoniczu Zdrój jako kuracjusza obiektu uzdrowiskowego o nazwie"Wisła".

Obiekt położony jest bardzo pięknie - bo na na samym szczycie miasta,
z którego roztaczają się widoki na okoliczne wioski.

Może gdyby ludzie przebywający tutaj byli zdrowi potrafiliby to docenić, ale niektórzy mieszkańcy pensjonatu mieli poważne problemy z narządami ruchu, więc wyjście z dołu do góry było nie lada wyczynem i zajmowało dosyć sporo czasu.

No, ale biorąc pod uwagę moją nie najgorszą jeszcze formę fizyczną, piękną zimową aurę oraz krystaliczne powietrze, dla mnie spacer był czystą przyjemnością.

Pogoda dopisywała, słoneczko świeciło cały czas, więc dosyć marudzenia.
Tuż za naszym obiektem był las, a w nim wydeptane i "wychodzone" ścieżki - nie tylko przez nas, ale również przez gospodarzy tego miejsca.

25.1.16

Z wizytą u Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce

Myślę, że od czasu do czasu nie zaszkodzi przypomnieć sobie o ludziach, którzy w jakiś szczególny sposób wpłynęli na zmianę naszego życia, czy to w sferze naukowej, kulturalnej, czy też technicznej.

Ludzi o których mówi się dzisiaj niewiele lub zupełnie się o nich zapomniało, a dzięki którym możemy lepiej funkcjonować, a ich wynalazki przyczyniają się do lepszego, codziennego funkcjonowania.

No może we współczesnym świecie bez lampy naftowej da się żyć, ale bez ropy naftowej byłoby trudno.

Przyznam szczerze, że w swoim domu posiadam kilka sztuk takowych lamp, a ich światło wprowadza wieczorem niezwykłą atmosferę.

Parę lat temu, podczas ogromnej śnieżycy i szronu - w naszej wsi zostały uszkodzone przewody wysokiego napięcia i przez kilka dni nie było prądu.

Więc świece i lampy naftowe "poszły w ruch". Ależ to były przyjemne chwile. Nawet dzieciaki były zadowolone, mimo iż komputer i telewizor poszły w odstawkę.

9.12.15

Z wizytą u Marysi Konopnickiej

Żarnowiec - wieś położona nad rzeką Jasiołką koło Krosna w województwie podkarpackim. Liczy około 1100 mieszkańców.

Cicho, spokojnie i bezludnie - jak to na małej wsi bywa. Gdyby nie fakt,
że przez ostatnie lata swojego życia mieszkała tutaj Maria Konopnicka, pewnie mało kto by tutaj zaglądał. Mieliśmy problem, żeby kogokolwiek zapytać o drogę do muzeum, ponieważ ludzi jak na lekarstwo.

W końcu docieramy na miejsce i razem z przewodnikiem, który był tylko
i wyłącznie do naszej dyspozycji /mojej i męża/, rozpoczęliśmy zwiedzanie dworku, który pisarka otrzymała w 1903 r. jako dar narodowy z okazji jubileuszu 25-lecia pracy pisarskiej.
Poetka podróżująca wiele lat po Europie, w listach do Elizy Orzeszkowej pisała, że marzy o własnym miejscu na ziemi. Dlatego podjęto myśl o zakupie posiadłości złożonej z kawałka ziemi i dworu.
Dar narodowy był najwyższym wyróżnieniem dla pisarza w czasach zaborów. W historii Polski tylko Henryka Sienkiewicza i Marię Konopnicką spotkał taki zaszczyt.
Dworek w Żarnowcu po śmierci poetki - od 1910 do 1956 r. pozostawał
w posiadaniu jej rodziny. Przebywały tu córki poetki: Zofia Mickiewiczowa i Laura Pytlińska-aktorka.

2.12.15

Płomienny romans w Krasiczynie

Kiedy weszłam na dziedziniec zamku w Krasiczynie byłam oczarowana. Odniosłam wrażenie jakbym przeniosła się do słonecznej Hiszpanii - tyle, że w scenerii zimowej. Być może spowodowała to jasna elewacja z pięknymi dekoracjami, które fachowo nazywają się "sgraffiti", a do których wykonania zatrudnieni byli specjaliści i rzeźbiarze.

Technika sgraffitowa polegała na nakładaniu kolejnych, kolorowych warstw tynku lub kolorowych glin i na zeskrobywaniu fragmentów warstw wierzchnich w czasie, kiedy jeszcze one nie zaschły (nie utwardziły się).

Poprzez odsłanianie warstw wcześniej nałożonych powstaje dwu- lub wielobarwny wzór.

W Krasiczynie zdobienia tą techniką zajmują powierzchnię około 7000 m2!, co stawia krasiczyński zamek na pierwszym miejscu w Europie, pod względem ilości tego typu dekoracji.
Największe wrażenie robi poczet królów polskich w arkadach na ścianie wschodniej. Poza tym na ścianach przedstawione są sceny myśliwskie oraz popiersia cesarzy.

O mnie