Wczesna wiosna w moim prywatnym Serengeti:)

3.4.20

Wczesna wiosna w moim prywatnym Serengeti:)

"Nie próbuj mi wmawiać, że natura nie jest cudem. 

Nie opowiadaj mi, że świat nie jest baśnią"

Jostein Gaarder

 "Jakaż to przyjemność obserwować własne myśli! 
W dodatku w otoczeniu piękna, którym mogłem się swobodnie cieszyć, 
nie próbując go zawłaszczyć. 
To jeszcze jeden krzepiący aspekt natury: jej ogromne piękno jest dla wszystkich. 
Nikt nie może pomyśleć, że zabierze do domu świt albo zachód słońca."
Tiziano Terzani

Park Narodowy Serengeti położony jest w północno-zachodniej Tanzani i należy do największych i najbardziej znanych obszarów chronionych na świecie. Inicjatorem założenia parku był światowej sławy niemiecki zoolog, weterynarz oraz propagator idei ochrony przyrody Bernhard Gzimek, który w 1960 r. został wyróżniony Oscarem za film o Serengeti. 

Park został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Obejmuje płaską równinę porośniętą trawiastą sawanną z pojedynczymi skalistymi wzgórzami i kępami drzew akacjowych. Słynie z migrujących wielomilionowych stad antylop, zebr, gazeli. 

Jak zostałam mamą po raz trzeci - czyli adopcja na odległość

12.4.19

Jak zostałam mamą po raz trzeci - czyli adopcja na odległość

„Starajcie się zostawić ten świat choć trochę lepszym, niż go zastaliście” 

R. Baden-Powell

Moi Drodzy wcześniej Wam o tym nie mówiłam, ale rok temu zostałam mamą po raz trzeci i szczerze mówiąc długo zastanawiałam się nad faktem, czy ten post w ogóle powinien ujrzeć światło dzienne - ale w końcu doszłam do wniosku, że macierzyństwo to przecież piękna sprawa, więc trzeba się nim dzielić i o nim opowiadać:)

Dzisiaj chciałabym przedstawić Wam Ferdinanda - naszego trzeciego synka, który rok temu dołączył do naszej rodziny. Właściwie jego pierwsze imię brzmi Sarobidy, ale my wolimy Ferdinand.
Tak naprawdę "nasz syn" jest trzecim dzieckiem z piątki malgaskiego rodzeństwa i jak większość rodzin mieszkających na Madagaskarze nie ma łatwego życia. Mama jest chora, zajmuje się domem i dziećmi. Ojciec wynajmuje kawałek ziemi i ją uprawia, albo przynajmniej stara się ją uprawiać. Na Madagaskarze jest straszna susza, więc zamiast ryżu, który nie chce tam rosnąć - uprawia się maniok. 
Oboje rodzice bardzo ciężko pracują żeby móc zapewnić swoim dzieciom jakiekolwiek jedzenie. Nie stać ich jednak na posyłanie dzieci do szkoły, dlatego tak istotne jest wsparcie i pomoc ludzi dobrej woli.
Osoba, która podejmuje adopcję na odległość zapewnia dziecku wyżywienie, ubranie, dodatkowe lekarstwa, pokrywa edukację /opłata czesnego/, ubezpieczenie oraz daje dziecku realną możliwość wyjścia z kręgu biedy i ubóstwa. 
Czy warto? Niech każdy z nas odpowie sobie sam.  Absolutnie nie piszę tego posta w celach autoreklamy, bo i po co miałabym to robić???
Chciałabym Wam tylko uświadomić, że kwota którą każdy z nas może ofiarować dla dziecka żyjącego w skrajnej nędzy /np. Afryka, Madagaskar, Indie/ - dla nas Polaków jest naprawdę znikoma. Sami przyznacie mi rację, że niejednokrotnie wydajemy pieniądze na rzeczy, które tak naprawdę nie są nam niezbędne do życia lub bez których spokojnie możemy się obejść. 
Być może nie powinnam przeliczać tego w ten sposób, ale koszt całomiesięcznego utrzymania Ferdinanda jest równoznaczny zjedzeniu pięciu kebabów zakupionych w naszym kraju!!!!!
Wyobrażacie to sobie??? Za pięć kebabów dziecku na Madagaskarze można zapewnić miesięczne utrzymanie, kształcenie i leczenie!!! 

Moja "prywatna Toskania" i trzecie urodziny bloga:)

6.7.18

Moja "prywatna Toskania" i trzecie urodziny bloga:)

" Prawdziwie piękne jest to, co czyni człowieka lepszym"

Ależ ten czas niemiłosiernie zasuwa. Rok za rokiem, dzień za dniem, post za postem:)

Pamiętam dzień - kiedy zakładając bloga zastanawiałam się czy to w ogóle ma jakikolwiek sens i o czym tak naprawdę  będę pisać. Z czasem jednak okazało się, że w mojej głowie kłębi się mnóstwo pomysłów, tematów oraz "wspomnień wartych wspomnienia", więc postanowiłam wystartować i lecę dalej:)

Moi Drodzy, dzisiaj chciałabym podziękować przede wszystkim Wam - moim czytelnikom oraz obserwatorom. Wiadomo, że bez Was moja pisanina nie miałaby żadnego sensu, a skoro do mnie zaglądacie to znaczy, że chyba lubicie:):):)
 

Nie znam się za bardzo na statystykach, ale mój blog po trzech latach prowadzenia osiągnął pułap 87 tysięcy wyświetleń, więc nie wiem czy jest to wynik dobry, czy też niezbyt imponujący. Jedno wiem na pewno - dla mnie najważniejszą rzeczą w tym całym blogowaniu jest fakt, że sprawia mi ono ogromną przyjemność i  chyba w tym właśnie tkwi cały szkopuł:)

Bardzo cieszę się z faktu, że poznałam Was:) I chociaż jest to przyjaźń wirtualna - wiem, że tam jesteście, oglądacie moje fotki i komentujecie. Mam również nadzieję, że być  może udało mi się zachęcić niektórych z Was do odwiedzenia miejsc, w których ja byłam:)

Dzień Matki spędzony po królewsku

7.6.18

Dzień Matki spędzony po królewsku

"Matka nie musi wszystkiego rozumieć.

Wystarczy, żeby kochała i ochraniała. No i była dumna"

Paulo Coelho

I to wcale nie są jakieś przechwałki:) Tak się złożyło, że mój człowieczy los rzucał mnie w różne miejsca na Ziemi,  ale do tej pory nie udało mi się odwiedzić Ogrodów Królewskich na Wawelu,  po których swego czasu przechadzali się  królowa Bona, Zygmunt Stary, czy Anna Jagiellonka, a więc jak sami widzicie nie byle jaki spotkał mnie dzisiaj przywilej:)
I chociaż mieszkam "prawie" w Krakowie, to muszę się Wam przyznać, że mam ogromne zaległości, jeśli chodzi o zapoznanie się ze wszystkimi jego atrakcjami. Co prawda staram się te zaległości systematycznie  nadrabiać, ale dużo mi jeszcze zostało do zobaczenia. 
I bardzo dobrze:)

Myślę, że Dzień Matki to idealny czas, żeby udać się na królewski spacer. Doceniam to tym bardziej, że moi synkowie nie należą raczej do grona miłośników roślin oraz ogrodów, więc jakie było moje wielkie zaskoczenie kiedy wszelkie marudzenie i narzekanie odłożyli na bok, dzielnie dotrzymując kroku swojej kochanej mamusi:)

Ja postanowiłam zaprosić również moją mamusię i w takim właśnie 2-pokoleniowym składzie wyruszyliśmy na podbój Wawelu:)

Dziś ...

9.4.17

Dziś ...

Jeśli wiedzielibyśmy, że życie ma skończyć się jutro,

czy nadal marnowalibyśmy dzisiejszy dzień na kłótnie?

Czy tracilibyśmy drogocenne godziny

na budowanie ściany lodowatej ciszy

lub na wyrzucanie z siebie potoku przykrych słów

- broni niewidzialnej,

ale która rani jak rozrzucone na drodze

kamienie i potrzaskane butelki?

Jeśli wiedzielibyśmy, że życie ma skończyć się jutro, 

czy wciąż trwalibyśmy w błędnym przekonaniu

aż tak zdeterminowani, aby nie przyznać się do tego,

że nie mamy racji?

Zamiast nie dbać o to, kto pierwszy zaczął - 

wiedząc, że żadne z nas nie ma całkowitej racji

i zakończyć tego rodzaju wojnę jako pokonani?

Jeśli wiedzielibyśmy, że życie ma skończyć się jutro,

z pewnością docenilibyśmy dzisiejszy dzień.

Wypełnilibyśmy nasz czas miłością i radością,

które tworzyłyby wartościowe wspomnienia,

rozjaśniające nasze serca, zamiast złością i goryczą,

które potrafią niszczyć i to całkowicie.

Jeśli wiedzielibyśmy, że życie ma skończyć się jutro ...

Ale kto może powiedzieć, że tak nie będzie?

Jedyną chwilą, której możemy być pewni, jest dzisiaj.

Dziś więc sięgnę po Twoją dłoń.

Dziś powiem: - dziękuję za każdą myśl

do mnie skierowaną, za każdą radość podarowaną.

Jeśli wiedzielibyśmy, że życie ma skończyć się jutro ...

Taka sobie zwyczajna - nadzwyczajna miłość

2.1.17

Taka sobie zwyczajna - nadzwyczajna miłość

Zdj. cenebit. pl

Byli przeciętnym, nie wyróżniającym się niczym szczególnym małżeństwem. 

Ona - żadna piękność, sexappeal na poziomie średnim, intelekt taki sobie.

On - no cóż ... On chyba musiał mieć w sobie coś szczególnego, skoro Ona widziała w nim cały świat, a przynajmniej jego większą część.
Pobrali się w wieku około 20 lat i w zasadzie wszystko toczyło się zgodnie z przyjętymi normami i stereotypami. Dom, dzieci, praca, od czasu do czasu jakaś impreza większa lub mniejsza - ot takie zwyczajne życie, z jedną tylko różnicą. 
Oni prawie w ogóle się nie kłócili i bardzo lubili wspólnie spędzać każdą wolną chwilę - nawet po 25 latach małżeństwa. Nie znałam ich w zasadzie na tyle dobrze, żeby wtedy móc ocenić intensywność  łączącego ich związku oraz głębokiego uczucia - z którym tak naprawdę nigdy się nie obnosili. 
A jednak ... 
Kiedy On poważnie zachorował  i znalazł się w efekcie tej choroby w szpitalu - Ona dzień po dniu godzina po godzinie siedząc przy łóżku szpitalnym dodawała Mu sił i wspierała trudną walkę z chorobą, która raz dawała nadzieję na wyzdrowienie, innym razem zupełnie dołowała.

Ona jednak ciągle wierzyła ...

Nie mam czasu

19.12.16

Nie mam czasu

Czy nie odnosicie czasem wrażenia, że czas płynie teraz zupełnie inaczej niż 10, 20, 30, 100 lat temu - a nasze życie nabrało innego tempa?

Spotykani na naszej drodze ludzie - czy to bliscy, czy też zupełnie nam obcy przy każdej nadarzającej się okazji wygłaszają to krótkie, schematyczne zdanie: "Nie mam czasu".

Ostatnio usłyszałam nawet od znajomej osoby, że nie ma ona czasu na umieranie. Dobrze, że chociaż na umieranie żadnego wpływu nie mamy.

Jak wytłumaczyć fakt, że w dobie samochodów, komputerów, zmywarek, pralek, internetu oraz telefonów komórkowych - my ciągle narzekamy na brak czasu?

Kiedy byłam małym dzieckiem moja babcia raz w tygodniu robiła duże pranie.  Wstawała skoro świt i odpalała słynną pralkę "Franię", która nie wirowała, nie płukała i nie suszyła ubrań.  Nie oddawała pościeli i obrusów do magla, tylko z anielską cierpliwością i pedanterią prasowała sterty bawełnianych oraz lnianych materiałów.

Gdy ugotowała obiad  nie wkładała brudnych naczyń do zmywarki, lecz zakasując rękawy brała się do zmywania - a kiedy potrzebowała zrobić zakupy w sklepie znajdującym się cztery kilometry od domu -  nie odpalała silnika samochodu, tylko maszerowała na nogach.
Jeśli myślicie, że woda oraz gaz leciały wtedy z odkręconych kurków to jesteście w błędzie. Do dzisiaj stoją u mnie tzw. "nosidła", którymi nosiło się wodę  z oddalonej o pół kilometra studni. Żeby rozpalić w piecu - nie odkręcało się kurka z gazem. Dziadek musiał sporo czasu spędzić w lesie, w celu przytransportowania odpowiedniej ilości drewna na zimę /oprócz obowiązków domowych pracował również zawodowo/.

Ludzie - tacy jak my

22.6.16

Ludzie - tacy jak my

"W ludziach więcej rzeczy zasługuje na podziw, 

niż na pogardę"

Albert Camus

Ten mężczyzna mieszkał w metalowym baraku
przy plaży w Susanji /Czarnogóra/

Już dawno chciałam napisać ten post, ale miałam tyle innych rzeczy do zrobienia, tyle ciekawych miejsc do zobaczenia - że po prostu zapomniałam i zwlekałam z tym aż do dzisiaj. 

Myślę, że każdemu z Was zdarzyło się chociaż raz w życiu zapomnieć o czymś istotnym i ważnym, a potem bardzo tego żałować i myśleć sobie: "Gdyby tak można cofnąć czas".
Niestety czasu cofnąć się nie da, ale zawsze można przecież odpowiednio  wykorzystać bieżącą chwilę i każdy moment naszego życia na prawidłowe relacje, szacunek oraz pozytywne nastawienie do drugiego człowieka. 

Taką już dziwną mam przypadłość że, gdziekolwiek jadę zawsze staram się fotografować ludzi. Po prostu bardzo to lubię. 
Moja dewiza brzmi, że to właśnie ludzie są sercem i siłą napędową danego miejsca na Ziemi. 
A ludzie są przecież różni.
Biedni i bogaci, piękni i brzydcy, sympatyczni i odpychający, zadowoleni z życia, a także odwieczne marudy. 
I w tym właśnie tkwi cały urok naszego człowieczeństwa - różnorodność 
i wielobarwność. 

Moje miejsce na Ziemi

13.6.16

Moje miejsce na Ziemi

"Najważniejsze jest, by gdzieś istniało to, czym się żyło;

i zwyczaje i święta rodzinne. I dom pełen wspomnień. 

Najważniejsze jest to, by żyć dla powrotu".

Antoine de Saint Exupery

Na samym początku bardzo, bardzo serdecznie dziękuję Wam wszystkim 

za miłe komentarze pod moim "rocznicowym postem". 

Dziękuję również za sympatyczne życzenia oraz podzielenie się ze mną Waszymi "blogerskimi" przygodami i doświadczeniami.

A tymczasem ...

Bardzo lubię podróże. Zarówno te małe jak i duże. Lubię poznawać kulturę, sztukę oraz sposób życia i spędzania czasu przez innych ludzi. 
Lubię delektować się otoczeniem, architekturą, czy też smakami potraw kuchni innych narodowości.
Lubię zachwycać się wszystkimi - cudownymi miejscami na świecie, którymi często nie sposób się nie zachwycić i niejednokrotnie zaniemówić z wrażenia. 

Dzisiaj jednak nie chcę nigdzie wyjeżdżać, lecz chcę pokazać Wam moje miejsce na Ziemi do którego najchętniej wracam po każdej podróży i które sprawia, że na jego widok moje serce zawsze szybciej bije, a łezka niejednokrotnie kręci się w oku. 
Chodzi oczywiście o mój rodzinny dom oraz jego najbliższe otoczenie - począwszy od ogrodu, który o tej porze roku pokazuje się z najlepszej strony, a skończywszy zaraz za moim płotem, gdzie pośród pól i łąk zielonych uwielbiam spacerować i rozmyślać.

Pierwsza rocznica w blogosferze

7.6.16

Pierwsza rocznica w blogosferze

Drugiego czerwca minął pierwszy roczek od momentu opublikowania na blogu mojego pierwszego posta zatytułowanego "Miłe rzeczy". 
Ależ to było przeżycie - co najmniej na miarę jakiegoś szkolnego egzaminu.

No i oczywiście mnóstwo pytań zadanych sobie samej. Czy to w ogóle ma sens, czy ktoś będzie czytał moje "wypociny" i o czym tak naprawdę powinnam pisać, skoro moja głowa pełna jest różnych pomysłów i pasji? 
Długo się wahałam jak to wszystko "ogarnąć" i jak powinnam zacząć moją "blogerską" przygodę.
Na początku stwierdziłam, że w zasadzie pisząc bloga będę to robić tylko i wyłącznie dla własnej przyjemności, nawet jeśli nikt nie będzie czytał.
Ale z perspektywy czasu widzę, że to chyba tak nie działa, ponieważ dla mnie blogowanie to przede wszystkim kontakt z ludźmi i wymiana różnego rodzaju doświadczeń i spostrzeżeń.

Definitywną decyzję o tym, że chcę i będę pisać bloga podjęłam po obejrzeniu filmu pt. "Julie&Julia". Na marginesie gorąco polecam go wszystkim osobom kochającym podróże, gotowanie oraz dobre jedzenie.

Czy my potrafimy się cieszyć?

10.2.16

Czy my potrafimy się cieszyć?

Co to jest radość? 

Według wikipedii to pozytywny stan emocjonalny, który jest przeciwieństwem smutku. Jest to uczucie szczęścia, rozbawienia, zabawy i zadowolenia. Radość czasem wywołuje płacz. 

Bardzo intensywną radość nazywamy euforią.

A kiedy i w jakich sytuacjach my jako ludzie odczuwamy radość?

Wikipedia w tej kwestii odpowiedzi nie udziela. To my sami musimy odpowiedzieć na pytanie co sprawia nam radość i zadowolenie.

Dla jednej osoby będzie to wypasiony samochód, luksusowy dom, najnowszej generacji komputer czy telefon.

Komuś innemu największą radość sprawia śpiew ptaków, cudowne krajobrazy, uśmiech i szczęście na twarzy bliskiej osoby, ewentualnie zakup jakiegoś drobiazgu.

Wiem, wiem - najlepiej by było gdybyśmy wszystkie te elementy dostali  
w jednym pakiecie. Żebyśmy byli  i bogaci i szczęśliwi, no i oczywiście piękni.

Okazuje się jednak, że nawet mając wszystko - niektórzy ludzie nie potrafią się z tego cieszyć.

Jedno kliknięcie

27.11.15

Jedno kliknięcie

Moi drodzy czytelnicy i wszyscy twórcy swoich blogów - nie wiem ile czasu Wy poświęcacie na tworzenie jednego posta, ale ja zanim go opublikuję, muszę nad nim  spędzić co najmniej kilka dni.

Wiem, że to zależy o czym piszemy, ile dodajemy zdjęć i czy robimy to naprawdę sumiennie.
Ja staram się robić to dobrze i dopracować wszystko na "tip top".
Tak było właśnie w przypadku posta, który zatytułowałam "Czy my potrafimy dziękować". Wydaje mi się, że był całkiem niezły i bardzo się cieszyłam, że będę mogła się z Wami podzielić swoimi spostrzeżeniami na ten temat.

W zasadzie wstawiłam tylko kilka zdjęć, a skupiłam się głównie na treści, w której zawarłam moje tzw. "złote myśli". Każdy z nas takie ma i co gorsza nie ma takiej możliwości, żeby odtworzyć je w 100 procentach po kilku lub kilkunastu dniach.

Wczoraj post miał być opublikowany. Efekt dla mnie zadowalający i myślę, że byłby również dla czytających go osób, ale  zamiast przycisku "publikuj", nacisnęłam coś innego, co spowodowało, że cała treść nagle zniknęła z monitora.

DESIDERATA

19.10.15

DESIDERATA

"Krocz spokojnie wśród zgiełku i pośpiechu - pamiętaj jaki pokój może być w ciszy.

Tak dalece jak to możliwe, nie wyrzekając się siebie, bądź w dobrych stosunkach 
z innymi ludźmi. 

Prawdę swą głoś spokojnie 
i jasno. Słuchaj też tego co mówią inni - nawet głupcy 
i ignoranci, oni też mają swoją opowieść.

Jeśli porównujesz się z innymi możesz stać się próżny i zgorzkniały, albowiem zawsze będą lepsi i gorsi od ciebie.

Ciesz się zarówno swymi osiągnięciami jak i planami. Wykonuj z sercem swą pracę, jakakolwiek by była skromna. Jest ona trwałą wartością w zmiennych kolejach losu.

Zachowaj ostrożność w swych przedsięwzięciach - świat bowiem pełen jest oszustwa. Lecz niech ci to nie przesłania prawdziwej cnoty, wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów i wszędzie życie pełne jest heroizmu.

Baby, ach te baby

3.8.15

Baby, ach te baby

Żeby zawsze w parze z takim ciałem chodził rozum.

"Człek by je łyżkami jadł, 
Tęgi chłop, co lekko w ręku łamie sztaby,
Względem baby
Jest tak jak dziecko całkiem słaby.
Baby, ach te baby,
Czym by bez nich był ten świat?
Co tu łgać, co tu kryć,
Spróbuj bez baby żyć ..."

 Panowie, który z Was chciałby mieć w domu taką babę? 
Rączka w górę.

Nawet nie widząc Was, widzę ogromny las rąk.

A który jest skłonny wydawać na jej osobiste tylko potrzeby i fantazje typu fryzjer, solarium, kosmetyczka, modne ciuszki dwa tysiące złotych miesięcznie? Rączek jest o wiele mniej. 
Ostatnie pytanie i nie męczę więcej.

Masz taką laleczkę w domu /wiem, że wy znacie inne określenia na tego typu dziewczyny - nie będę cytować/ i nie musisz na nią wydawać ani grosza.

Gdzie Ci mężczyni

19.7.15

Gdzie Ci mężczyni

Taki wygląd to nie wszystko. On musi mieć to coś

"Gdzie Ci mężczyźni, prawdziwi tacy. 
Orły, sokoły herosi...

    ...Gdzie te chłopy, gdzie...?"

Tak sobie siedzę w piękny lipcowy, wakacyjny, gorący dzień w naszym ogrodzie. Jestem na urlopie, rozkoszuję się chwilą i obserwuję wszystkich moich mężczyzn /w ilości 3 sztuk/ pluskających się w basenie.

Moje złote myśli krążą, krążą i krążą, zatrzymując się w końcu na temacie męskości i mężczyznach właśnie. Czy takowi jeszcze istnieją, a jeśli tak do dlaczego w opinii wielu kobiet i nie tylko, jest to gatunek na wymarciu? 
Bo przecież coraz częściej słyszy się tu i ówdzie, że współcześni faceci są mięczakami, nieudacznikami, chodzącymi w babskich ciuchach i noszących babskie fryzury. 

Miłe rzeczy

2.6.15

Miłe rzeczy

A więc zaczynam od początku. Nie będę wracać do tego co było kiedyś  lub co by było gdyby. Będę pisać o tym co jest tutaj i teraz, lecz przede wszystkim będę marzyć o tym, co być może będzie w przyszłości, bo przecież bez marzeń człowiek umiera.
A marzenia naprawdę się spełniają. Wiem coś o tym.

Wbrew pozorom wokół nas dzieje się wiele miłych rzeczy, tylko my jakoś tak na przekór wszystkim i wszystkiemu nie potrafimy lub udajemy, że ich nie widzimy.

Blog miał nazywać się małe rzeczy, ale ktoś już podebrał tę nazwę. Dlaczego? Dlatego, że jestem osobą która potrafi cieszyć się z tego co ma, a nie z tego co chciałaby mieć, a co jest poza zasięgiem moich możliwości. Oczywiście mam marzenia, które pragnę spełnić i te które już się spełniły, ale ważne jest również to żebyśmy nie martwili się o coś, na co kompletnie nie mamy wpływu.